Ten wpis jest podsumowaniem prezentacji podstaw obsługi Gita, którą miałem przyjemność poprowadzić ostatnio dla grupy osób zainteresowanych wsparciem projektu CompTIA Security+ po polsku.
Artykuł skupia się przede wszystkim na możliwościach Gita z perspektywy początkującego współtwórcy dowolnego projektu open source znajdującego się na GitHub.
To jest krótki wpis o tym, dlaczego warto dobrze znać narzędzia, których się używa. Okazuje się, że nawet te najprostsze mogą czasami zaskoczyć...
Dowiedz się, co nowego w projekcie "CompTIA Security+ po polsku".
Od dłuższego czasu tworzę polskie opracowania zagadnień wymaganych na egzaminie CompTIA Security+. Przyznaję, że dopadło mnie już lekkie zniechęcenie, ale zamiast porzucać rozpoczęty projekt, postanowiłem udostępnić całość jako inicjatywę open source.
Infrastruktura klucza publicznego (PKI) to termin o szerokim znaczeniu, jednak najczęściej stosuje się go w odniesieniu do kompletnego systemu opartego na kryptografii klucza publicznego, którego celem jest weryfikacja tożsamości oraz wiarygodności użytkowników, systemów lub urządzeń poprzez cyfrowe certyfikaty wykorzystywane w komunikacji elektronicznej.
W poprzedniej publikacji omówiliśmy procesy zarządzania zmianami z biznesowego punktu widzenia. Jednakże samo wdrożenie zmian leży w gestii zespołów technicznych, które wiedzą (a przynajmniej powinny) w jaki sposób to uczynić.
Każda zmiana, nawet najmniejsza, w rozbudowanym środowisku firmowym może nieść za sobą poważne konsekwencje dla wielu obszarów organizacji. Z tego względu wszystkie zmiany, szczególnie w obszarze IT, powinny odbywać się w ramach sformalizowanego procesu. Dzięki temu łatwiej jest utrzymać ciągłość działania systemów i usług, a tym samym zapewnić ciągłość działalności operacyjnej przedsiębiorstwa.
Model bezpieczeństwa zero trust (w wolnym tłumaczeniu: nie ufaj nikomu i niczemu) opiera na zasadzie nieustannej kontroli dostępu do chronionych zasobów, również w przypadku użytkowników i urządzeń, którzy już nawiązali połączenie z siecią wewnętrzną.
Aby utrudnić ataki typu brute-force, oprócz dodawania soli (ang. salting) do haseł, stosuje się również technikę o nazwie key stretching. Jest to celowe wydłużenie czasu obliczeń wykonywanych przez funkcję skrótu. Implementacja tej techniki polega zazwyczaj na kilkukrotnym wywołaniu funkcji hashującej odpornej na kolizje – czyli z hasła jest liczony skrót, potem z tego skrótu liczony jest kolejny...
Podpis cyfrowy (ang. digital signature) to mechanizm bazujący na szyfrowaniu asymetrycznym, wykorzystujący matematyczną relację pomiędzy kluczem publicznym (ang. public key) i prywatnym (ang. private key), a jego celem jest zagwarantowanie niezmienności (integrity) oraz niezaprzeczalności (non-repudiation) podczas komunikacji.
Cyberbezpieczeństwo okiem programisty
Programista, który zainteresował się cyberbezpieczeństwem.